Mijn bekentenis (en waarom INKTZICHT mijn project van hoop is)

Ik heb iets te bekennen: ik ben arbeidsongeschikt/langdurig ziek.

Ik schrijf dit met een klein hartje: bang voor oordelen en onbegrip. Tegelijk heb ik het gevoel dat ik dit niet uit de weg mag gaan.

Jarenlang heb ik gevochten om te kunnen blijven werken. Keer op keer kwam ik mezelf tegen, en telkens krabbelde ik weer rechtop. Tot de winter van 2015. Mijn werkgever stuurde me huiswaarts ‘om een weekje te recupereren’. Ik ben in mijn bed gekropen en raakte er niet meer uit. Ik was op: fysiek én mentaal compleet gecrasht.

De mokerslag Ik dacht dat ik gewoon moest uitrusten, maar rust alleen hielp niet. Ik probeerde ook kiné en beweging, en bleef tegen mijn grenzen botsen. Mijn tweede of derde therapeute benoemde voor het eerst de diagnose: complexe PTSD. De uitleg kwam binnen als een mokerslag:

"Omdat je bent opgegroeid in een onveilige omgeving, is je zenuwstelsel destijds al in de overlevingsstand gezet. Die constante alertheid en diepe angst zijn verweven geraakt met wie je bent. Toen je die overlevingsstand en je enorme bewijsdrang meenam naar je werk, stortte je al overbelaste systeem in. Je herstelt niet zomaar, omdat je fundamentele veerkracht op is."

Ondertussen zijn we een aantal therapeuten en twee opnames verder. Ik zie nu in dat herstel wel mogelijk is, maar misschien niet in de definitie die ik er zelf aan gaf. Mijn kwetsbaarheid zal voor altijd met mij mee stappen, maar ik laat haar mijn leven niet meer bepalen.

De kracht van het schriftje

Ik ben gaan onderzoeken wat er, met zowel mijn beperkingen als mijn capaciteiten, wél nog mogelijk is. Ik vond veel voldoening in vrijwilligerswerk: creatieve sessies in het Rode Kruis Opvangcentrum, voorlezen in de bib, en schrijfsessies geven aan de Herstelacademie en Kunstencentrum De Loods.

Waarom schrijfsessies? Omdat ik hou van schrijven. Ik schrijf al gedichten vanaf het moment dat ik een pen kon vasthouden. Tijdens mijn therapie waren het mijn gedichten die woorden gaven aan wat ik niet gezegd kreeg. Mijn schriftje werd mijn trouwste metgezel.

Mijn project van hoop

Tijdens mijn opname in Elim te Kapellen volgde ik een ATB-traject. Daarin mocht ik beschrijven wat ik zou doen als ik voluit mocht dromen. Ik droomde van schrijven en schrijfsessies. Vanuit die droom is INKTZICHT gegroeid, een bedrijfje in bijberoep. Een veilige plek waar ik kan experimenteren en uitproberen of coaching via schrijven mijn weg mag zijn.

Voelt het kwetsbaar om dit te delen? Natuurlijk. Maar mijn route maakt deel uit van wie ik ben. En ik weiger om me erover te schamen.

INKTZICHT is mijn projectje van hoop. En daar ben ik verdomd fier op.

Liefs,

Veerle

P.S. Voor wie in een gelijkaardige situatie zit en zich afvraagt hoe dit praktisch werkt: INKTZICHT is opgestart in overleg en met de officiële toestemming van de adviserend arts van het ziekenfonds. Herstel is zoeken naar wat wél kan, stap voor stap.