De zachtheid van de bokshandschoen

Schrijven is voor mij altijd een manier geweest om woorden te geven aan wat vanbinnen schuurt. Maar zelfs toen ik op papier mijn stem begon te vinden, bleef boosheid een taboe, een gevaar.

Ik heb nooit geleerd hoe gezonde boosheid voelt. Ik leerde vooral dat boosheid gevaarlijk was.

Dat ze kwetst, dat ze luid is, handen en deuren doet slaan, lichamen gespannen maakt en woorden spuwt die te groot zijn om te bevatten.

Dus deed ik wat voor mij toen logisch leek: ik maakte er een innerlijke bunker voor aan. Alles wat te fel voelde, te scherp of te veel, ging daarin. Ik wilde zacht zijn. Lief. Iemand die geen schade aanricht.

Lang dacht ik dat zachtheid betekende dat ik elke strijd moest vermijden en mijn grenzen stil moest inslikken, zodat de sfeer rustig bleef.

Maar het lichaam doet niet aan verdwijnen. Wat niet gevoeld, uitgesproken of neergeschreven mag worden, zoekt een andere weg. Bij mij werd het spanning, vermoeidheid, een bankschroef rond mijn hoofd en een knoop in mijn maag. Pas tijdens mijn therapietraject begreep ik dat het wegdrukken van boosheid me niet zachter maakte. Het maakte me ziek, en weerloos.

Zachtheid zonder grenzen leidde tot het verlaten van mezelf.

Ik verwarde boosheid met schade aanrichten

In mijn hoofd bestonden er lange tijd maar twee opties. Ofwel was je zacht, ofwel was je boos. Ofwel koos je voor verbinding, ofwel koos je voor conflict. Ik wilde niet worden wat mij in het verleden pijn had gedaan.

Tot 'de frank' viel over een essentieel verschil: boosheid is niet hetzelfde als agressie.

• Agressie gaat over overschrijden en de ander kleiner maken.

• Gezonde boosheid gaat over opmerken.

Boosheid is een alarmsignaal. Een innerlijke hand die zacht maar beslist op je schouder tikt en zegt: let op, hier is een grens.

Mijn hoofd vs. mijn lichaam

Praten in therapie gaf me inzicht, maar mijn lichaam bleef begrenzing koppelen aan gevaar. Ik had een fysieke ervaring nodig om te voelen dat kracht niet gelijkstaat aan vernietiging.

Zo kwam ik, met al mijn zachtheid, terecht op de boksmat.

Boksen gaat van buitenaf over slaan, maar op de mat merk je dat het gaat over luisteren met je hele lijf. Je luistert naar je adem, je voeten, de afstand en de draagkracht van de ander. Er zijn heldere regels en wederzijds respect. Boksen gaf mijn opgekropte spanning een veilige uitweg. Mijn lichaam mocht ervaren dat mijn kracht niemand hoeft te bedreigen wanneer ik haar bewust draag.

Vorm geven aan het vuur

Boosheid die geen vorm krijgt, vreet zich een weg: naar buiten via snauwen, of naar binnen via stilte en zelfkritiek. Boosheid hoeft niet geblust te worden; ze vraagt om richting, om een wandeling, een ontlading, of een duidelijke 'nee' zonder je toon te verliezen.

Er zit een vreemde tederheid in een bokshandschoen. Ze vangt de impact op, beschermt de hand die stoot én het lichaam dat ontvangt. Ze erkent dat kracht bestaat, maar geeft er een veilige grens aan.

Wat ik meeneem uit de ring

Boksen heeft mijn problemen niet magisch opgelost. Het heeft mijn geschiedenis niet uitgewist. Het vervangt geen therapie en het is niet voor iedereen de juiste weg. Wie met trauma, angst of hevige spanning leeft, verdient begeleiding die veilig en passend is.

Voor mij werd de boksmat een plek waar een oud misverstand begon te verschuiven.

Ik dacht dat ik moest kiezen tussen zacht zijn en krachtig zijn. Nu leer ik dat die twee elkaar kunnen dragen. Zachtheid zonder kracht maakt me kwetsbaar voor zelfverlies. Kracht zonder zachtheid kan hard worden. Samen vormen ze iets stevigers.

Ik leer dat boosheid een grens kan aanwijzen zonder dat ik iemand hoef af te wijzen als mens. En dat mijn lichaam geen probleem is dat opgelost moet worden, maar een bron van informatie.

Ik mag bestaan, met warmte én met vuur.

Misschien is dat wat gezonde boosheid uiteindelijk doet. Ze brengt me terug naar mezelf. Niet om harder te worden dan nodig. Niet om te winnen van de ander. Wel om niet langer te verdwijnen zodra er iets schuurt.

Een uitnodiging aan jou

Misschien herken je dit wel. Misschien zijn er in jouw leven ook emoties -zoals boosheid, de behoefte aan felheid, of simpelweg het innemen van ruimte- die angst aanjagen of afkeer oproepen. Emoties die je ooit bent gaan wegduwen omdat je ze hebt gekoppeld aan iets negatiefs.

Ik wil je uitnodigen om met een zachte blik naar die 'moeilijke' emoties te kijken:

• Welke emotie stop jij weg uit angst om niet meer lief, zacht of 'goed' gevonden te worden?

• En wat zou er gebeuren als je die emotie niet meer ziet als een gevaar, maar als een signaal dat gehoord wil worden?

Zacht zijn voor de wereld begint bij zacht zijn voor alles wat er in jezelf leeft: ook de stormen, het vuur en de kracht.